Tregimi për një dashuri të vërtetë

Ebu As b. Rebia erdhi te Pejgamberi s.a.v.s. dhe i tha:
“Dëshiroj të martohem me vajzën tënde të madhe, Zejnebën.”
Pejgamberi s.a.v.s. iu përgjigj: “Nuk lejoj pa marrë mendimin dhe pëlqimin e saj.”
Pejgamberi a.s. erdhi te Zejnebja dhe i tha: “Erdhi tek unë Ebu As b. Rebia dhe kërkoi dorën tënde. A je e kënaqur që ai të jetë bashkëshorti yt?”

Zejnebja u skuq në fytyrë, por prapë buzëqeshi në shenjë pajtimi.

Zejnebja u martua me Ebu Asin dhe kështu filloi një tregim interesant për një dashuri të madhe. Ajo me të lindi djalin Aliun, dhe vajzën, Umame.

Pastaj, ndodhi që Pejgamberi a.s. e mori shpalljen kur Ebu Asi ishte në udhëtim. Kur u kthye, e gjeti Zejneben si muslimane. U largua nga ajo duke i thënë: “Ka qenë dashur të konsultohesh me mua para se ta pranosh islamin.”

Ajo i tha: “Nuk kam mundur mos t’i besoj babait tim. Ai kurrë nuk ka gënjyer. Përveç meje, e pranuan islamin edhe nëna ime, motrat e mia, Aliu, burri i tezës tënde, Othmani, dhe miku yt më i madh, Ebu Bekri.”
Ai u përgjigj: “Sa më përket mua, nuk dua që populli të më nënçmojë se e kam lënë fenë e të parëve të mi për shkak të gruas sime. Besoj se më kupton.”

Ajo i tha: “Po si jo. Unë jam bashkëshortja yte, premtoj që do të ndihmoj që ta kalosh këtë pengesë dhe ta pranosh të vërtetën.”
Ajo i mbeti besnike plot njëzet vjet.
Ebu Asi mbeti në mosbesim. Vjen hixhreti. Zejnebja vjen te Pejgamberi a.s. dhe i thotë: “A më lejon të mbetem me burrin tim?”

Pejgamberi s.a.v.s. i tha: “Qëndro me burrën tënd dhe fëmijët e tu.”
Ajo qëndroi në Meke derisa ndodhi lufta e Bedrit. Ebu Asi vendosi t’i bashkohej ushtrisë së idhujtarëve në luftë kundër muslimanëve.
Burri i Zejnebës do të luftojë kundër babait të saj.

Zejnebja iu frikësua këtij momenti. Qante dhe bënte lutje: “O Allahu im, unë i frikësohem agimit të kësaj dite, ndërsa fëmijët e mi do të mbesin jetimë, ose do ta humb babain tim.”
Ebu Asi në Bedër mbet i robëruar.

Zejnebja posa dëgjoi për fitoren e muslimanëve, ra në sexhde dhe falënderoi Allahun. Pyeti për burrin e saj, i thanë se është robëruar. Ajo tha se do të dërgojë shpagim për të, dhe e hoqi qaforen e saj nga qafa të cilën ia kishte dhuruar nëna e saj, Hatixheja r.a., si dhuratë martesore dhe ia dërgoi Pejgamberit a.s. Kur e pa qaforen e bashkëshortes së saj, Pejgamberi s.a.v.s. qajti. Pyeti se për kë është dërguar kjo. I thanë për dhëndrrin tënd, Ebu Asin.

U ngrit dhe tha: “O njerëz, nëse nuk keni asgjë kundër, më lejoni ta liroj dhëndrrin tim dhe t’ia kthej qaforen vajzës.”

“Gjithsesi, o Pejgamber i dashur.” – u përgjigjën sahabët.
Pejgamberi a.s. i dha qaforen dhëndrrit dhe i tha: “Thuaj Zejnebës ta ruajë mirë qaforen e Hatixhës.”
E tërhoqi anash dhe i tha: “O Ebu As, Allahu më ka urdhëruar që ta ndaj secilën muslimane nga pabesimtarët. Andaj, a ma kthen vajzën time?”
Ai tha: “Po.”

Kur u kthye, ia kumtoi lajmin Zejnebës dhe i tha të bëhet gati të kthehet tek babai në Medine. Ajo i tha: “Përse nuk e pranon islamin dhe nisesh me mua?”
Ai tha: “Jo.”
Kështu Zejnebja e mori djalin dhe vajzën dhe shkoi në Medine.
Gjashtë vjet sahabët më të njohur i ofruan martesë Zejnebës, por ajo të gjithë i refuzoi, duke shpresuar se do t’i kthehej burri i saj.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *